Mijn moeder werd een vogel is geen typisch avonturenboek. Het is ook geen zelfgenoegzaam reisdagboek, noch een pamfletachtig pleidooi voor milieuactivisten.. Is, eerder, het verhaal van een onderdompeling in de Manu-jungle, in Peru, dat een heldere en verantwoordelijke journalist ons uitnodigt om met hem mee te reizen.
Het is een bijzonder genoegen om in de pagina's daarvan te duiken, zoals Josep, Ze schrijven niet zozeer om de wereld te vertellen, maar om haar te begrijpen. De vrijgevigheid waarmee je die momenten deelt, als ze niet geschreven waren, in een hoekje van hun geheugen zou zijn gebleven, is iets dat lezers onmiddellijk waarnemen. Josep is een van die schrijvers met wie je graag een kopje koffie drinkt terwijl je naar zijn verhalen luistert.. Maar, bij gebrek aan die mogelijkheid, hier hebben we dit boek.
Op de pagina's verschijnen sjamanen die wachten, termietenheuvels die in de lucht hangen, ara's die de groene lucht doorkruisen en een zin die alles verandert: dan de moeder van een sjamaan, zeggen, “Hij ging naar de rivier en veranderde in een vogel.”. Vanaf dat moment, De reis is niet langer uitsluitend geografisch, maar wordt ook een verkenning van de verschillende manieren om de natuur te begrijpen., tijd en geheugen.
We spraken met Josep M. Palau over de oorsprong van dit boek, over de transformatie van reizen door de jaren heen en over die kwetsbare grens tussen het vertellen van een plek en het behouden van wat deze uniek maakt.
Dit zijn hun antwoorden. En als je nog meer wilt, Vergeet niet naar de boekpresentatie te komen op 18 Maart om 19:00 in Pangea (Prins van Vergarastraat, 26, Madrid). U kunt een plaats reserveren door hier te klikken:
De titel is krachtig en verontrustend.: Mijn moeder veranderde in een vogel. Op welk moment begreep je dat die zin niet zomaar een anekdote was die je in de jungle hoorde?, maar de symbolische as van het hele boek?
De waarheid is dat het bijna iets onmiddellijks was. De aantrekkingskracht om deze reis te maken was meteen heel krachtig., alsof er een verborgen boodschap in zat, en toen ik daar was, en ik hoorde die zin als verklaring voor het feit dat een sjamaan geen tijd zal vinden om mij te zien, Ik begreep meteen dat het een goed begin was voor een verhaal of dat het zelfs de titel zou kunnen zijn. Het heeft meer lagen dan het op het eerste gezicht lijkt.
De reis die je vertelt, vond jaren geleden plaats, maar het boek wordt van een afstand geboren. Wat is er veranderd tussen de verslaggever die die ervaring heeft meegemaakt en de auteur die het vandaag schrijft??
Ik zou zeggen dat wat er in werkelijkheid is veranderd de wereld is. In de loop van de tijd heb ik plekken kunnen bezoeken die hun oorspronkelijke glans hebben verloren.. Maar de Manu, plaats, behoudt een groot deel van zijn essentie. Ik denk dat hij in zijn tijd eenvoudigweg zou hebben verteld wat hij heeft meegemaakt, terwijl ik nu een achtergrond heb die mij in staat heeft gesteld de lezer uit te nodigen om na te denken zonder in moraliteit te vervallen.
Nu heb ik een achtergrond waardoor ik de lezer kan uitnodigen om na te denken zonder in moralisme te vervallen.
In de proloog praat je over de ‘vliegende rivieren’ en het ‘point of no return’ van de Amazone. Is dit boek een geheugenoefening?, een daad van nostalgie of een opzettelijke waarschuwing?
Ik denk een beetje van alle drie de dingen.. Voordat je reisde om een onbekende wereld te ontdekken, waarvan je vooraf weinig idee had. Vandaag, dat totaal onbekende moeilijk te voorkomen is, hoewel de ervaring ter plaatse onvervangbaar blijft. Alleen al om die reden, een verhaal dat terugkijkt, is onvermijdelijk doorspekt met nostalgie. En ja, in de tijd waarin we leven, we zijn verplicht te waarschuwen voor die toekomst die eigenlijk al aanwezig is.
Je zet vraagtekens bij het idee van de ‘authentieke plek’ en toerisme als een snelle consumptie van ervaringen. Is het mogelijk om vandaag de dag te reizen zonder te vervallen in exotisme of de symbolische toe-eigening van het gebied dat we bezoeken??
Zicht, Er wordt mij vaak gevraagd hoe je goedkoop kunt reizen, en dat beantwoord ik altijd met de tijd. Ook, als je zonder haast reist, geeft je de tijd om van de plek te genieten, om het niet te nemen alsof het ‘fastfood’ is. In gevallen als deze, je eigent je de plek toe als iets intiems dat je vervolgens thuis kunt creëren. Maar, zorg, Je moet niet in de val trappen door te denken dat je, door een bepaalde tijd op een plek door te brengen of bepaalde kleding te dragen, voor een local wordt aangezien..
Het boek combineert avontuur, ecologische reflectie en een kritische blik op bepaalde heroïsche verhalen van de westerse ontdekkingsreiziger. Wat wil je uit die traditie verwijderen??
Het soort verhaal waarin de verteller van de reis de absolute hoofdrolspeler wordt, stoort mij enorm.. In de tijd van de grote ontdekkingsreizigers was het altijd zo, want wat men zocht was glorie en erkenning bij terugkeer, maar nu is de wereld al blootgesteld, dus wat we moeten doen is weten en behouden. Om heldendaden te vertellen, we kunnen ons beter aan fictie wijden.
De ontmoeting met de sjamaan en het inheemse wereldbeeld verschijnt zonder folklore of karikatuur. Hoe schrijf je over de heilige dingen van iemand anders zonder ze te verraden??
Met enige moeite… en met respect. Op verschillende reizen heb ik kunnen zien hoe de mens altijd neigt naar een bepaalde mystiek., en ik ben zelfs getuige geweest van situaties die aan een rationele verklaring ontsnappen, als genezingen die wonderbaarlijk kunnen lijken, Het komt er dus op neer dat er veel manieren zijn om de wereld te begrijpen en ermee om te gaan., en dat ze allemaal geldig zijn.
Ik ben getuige geweest van situaties die aan een rationele verklaring ontsnappen, als genezingen die wonderbaarlijk kunnen lijken, Het komt er dus op neer dat er veel manieren zijn om de wereld te begrijpen en ermee om te gaan.
Er is een zin die door het boek loopt: wat toen een ontdekking was, is vandaag de dag een verantwoordelijkheid. Vindt u dat reisliteratuur een nieuwe rol moet spelen in deze tijd van klimaatcrisis??
Absoluut. Zowel boeken als elk ander medium of communicatiekanaal spelen een transcendentale rol in de vorming van bewustzijn.. In het reismagazine, bv, Een van de eerste dingen die ik deed, was het gedeelte over duurzaamheid verwijderen, want tegenwoordig moet elke reis op de een of andere manier verbonden zijn met die bewuste blik: bij alle onderwerpen die gepubliceerd worden moet daar rekening mee gehouden worden.
Na het schrijven van dit boek, Geloof jij nog steeds in het idee van reizen als transformatie of vindt er echte transformatie plaats als we thuiskomen??
We reizen allemaal met onze koffer op onze rug.. Je bent altijd jezelf, hier of ergens anders, dus zolang de route duurt, je past je aan of voelt je ongemakkelijk. Eenmaal terug ontdek je wat je hebt geleerd en, hopelijk, opgenomen in je essentie.
Als Manu je vandaag kon antwoorden, jaar na jouw tijd daar, wat denk je dat ik tegen je zou zeggen?
Ik hoop dat hij blij was dat ik me die nog ongerepte jungle herinnerde en dat hij me uitnodigde voor een drankje terwijl we bij zonsondergang anekdotes bespraken..
