Wachten op een oude trein in een eenzaam station is een goede manier om de dag te beginnen.. Een, Ook, Sleep een weerstandsverhaal in je wagons tegen de verwaarlozing van de autoriteiten aan weerszijden van de Pyreneeën, aan de slag is, vooral, een oefening in onderwerping, van het claimen van zijn verleden en een toewijding aan zijn toekomst. De Canfranero is het verhaal van een verdorde illusie, die van de spoorlijn die Spanje en Frankrijk verbond door de Somport, Een gigantisch werk van de negentiende eeuw dat wegkwam in de xx en dat, nu, Al in de xxi, Het vecht nog steeds om de helderheid van de dagen van pracht te herstellen.
Na bijna een halve eeuw werken (Open gewoon een acht -kilometer tunnel in de ingewanden van het Pyrenean Massif kosten vier jaar werken), in juli 1928 Koning Alfonso xiii opende de spoorlijn, Samen met de toenmalige Franse president Gastón Doumergue, In het imposante internationale station van Canfranc. Bijna negentig jaar later, De trein die we op het punt staan ??te nemen, sterft op dezelfde tracks. Dit is sindsdien het geval, in 1970, Een ongeval bij de L'Estanguet Bridge zorgde ervoor dat de Franse beslissing de Cross -Border -lijn zou sluiten die bereikte Pau. Vanaf die datum, De Canfranero is gekweld zonder remedie en de huidige verbouwing van het canfrancstation geeft geen heropening die altijd in een beloften verdrinkt en in het mortuarium van miljoenen investeringen die nodig zijn om het opnieuw in gebruik te nemen.
De heropening van de spoorlijn verdrinkt altijd in een beloften rehex
Op het station Pony Je hoort een haan en wat verre blaffen in de stilte van de ochtend. Er is meer dan een half uur voor de trein om aan te komen en, Met al gekocht tickets (2,75 euro per stuk) Op het terras van de bar nog gesloten, vermaken we de notulen die in de verte worden begeleid door de Pena Oroel opzij en Rapitan ander. Weinig meer aangenaam. Vooraan hebben we bijna dertig minuten reis en 25 km (waarin we zullen stijgen 368 meter) Totdat je naar de canfranc-station komt,18 Tunnels en zeven viaducts, De meest opvallende Cenarbe, bijna 170 meter lang, gemakkelijk herkenbaar door hun 28 bogen.
De Canfranero arriveert punctuele en semivacío, met de onmiskenbare stempel van de vergeten regionale treinen en hun drie wagens met 20 Plaatsen elk. Er zijn gezinnen met kinderen aan boord, fietsers, gepensioneerden die zich verzetten tegen pensioen, wandelaars… Klinkt als de treinen van eerder, Met die cadans en slikken dat de vogel ons sloeg. Nauwelijks de 60 kilometers per uur tijdens de tour. Hier markeren de recensenten nog steeds de tickets met een pen. De trein wint hoogte, vooral tussen Castiello en Villanúa, Tracing the Aragon Valley, Met de sneeuw van Collarada Als een gigantische Pyrenean -totem die ons zijn zegen gaf.
Klinkt als de treinen van eerder, Met die cadans en slikken dat de vogel ons sloeg
En wanneer hij eindelijk zijn toegang tot het Canfranc Station maakt en we genieten van, weer, van de onmiskenbare versie lucht, van zijn eindeloze platforms en die sfeer van een andere keer, Majestueus en plechtig, dan, alleen dan, We herinneren ons dat het nu tijd is om naar Jaca te lopen, 22 kilometer en 400 meters oneffenheden hieronder. Dat is ons kleine eerbetoon aan de Canfranero: Maak dezelfde route in omgekeerde naar Jaca door het Aragonese gedeelte van de Camino de Santiago.
Het station verlaten, Je moet linksafslaan, na de loop van Aragón River, In dit gekanaliseerde gedeelte. Het begin, op de weg, Het is niet hoopvol, Maar na een tunnel leidt een poster ons af naar een pad dat, overbruggen, Het neemt ons mee langs de andere rivierbacks door een aangenaam laag bos, Met waterval inbegrepen, in de richting van de mensen van Cantranc in 55 minuten (3,5 km van het station). Iets eerder, De weg kruist de Aragon opnieuw voordat hij de hoofdstraat van de gemeente verplaatst, Strategische enclave die sinds de tijd van de Aragonese koning Ramiro I In de elfde eeuw was het een belangrijke douanepositie.
Dat is ons kleine eerbetoon aan de Canfranero: Maak dezelfde route in omgekeerd op het Aragonese gedeelte van de Camino de Santiago
De overvloed aan hout in de huizen kostte hem in het verleden veel antipacht Canfranc en zelfs zijn verwoesting in 1944, Toen een grote brand het uit het landschap wiste. Misschien is het daarom, Canfranc heeft nog steeds een bepaald aroma van spookstad, Met zijn oude semi -gewerelde stenen gebouwen waar de vraatzucht van vuur nog steeds wordt geraden. Misschien is het daarom, Ook, Canfranc leeft een beetje in zijn lucht, Achter de weg, Alsof hij het niet erg vond om te verkondigen dat hij nog leeft. In het kerkplein, Een republikeinse vlaggolven in een mast. Tegenover, Een oude auto claimt de herinnering aan de Canfranero.
We hebben vooruit 4,5 kilometers naar Villanúa, waar de Aragon Valle. We hebben het mooiste deel van de tour al achtergelaten. Het is middag en het is steeds heeter terwijl we langs de linkeroever van de Aragon River gaan. Een stap verwijderd van Villanúa bereiken we de ingang van de Güixas -grot, Een sterk aanbevolen bezoek, En de weg wordt steeds meer druk in de tegenovergestelde richting.
Canfranc leeft een beetje in zijn lucht, Achter de weg, Alsof hij het niet erg vond om te verkondigen dat hij nog leeft
Bijna twee uur na het verlaten van de Canfranc-Station komen we aan Villanúa, die door twee paden kan worden gekruist (We nemen die links, verder uit de weg). Nu, naar Jaca, De route wordt meer en zwaarder. Bij het verlaten van Villanúa reist hij langs een spoor langs de weg, Dat kruist wanneer je een picknick bereikt om geleidelijk hoogte te krijgen in de richting van de mensen van Aratraés (Hoewel het niet zijn hoogte bereikt, veel minder). Het is een verspillende inspanning, Nou, je moet weer afdalen om te bereiken Castiello de Jaca (Een uur en twintig minuten van Villanúa, waaruit ze scheiden 8,5 km.) Onder een zon die de stemming begint te smelten. Deze sectie is, zeker, De zwaarste, Door een onverharde baan in het midden van de Solana vol met ups en downs. Een gedeeld sinaasappel verlicht de suffocon en vermoeidheid.
De nabijheid van Jaca stijgt, Maar er is nog een uur lopen. De weg wordt opnieuw gebruikt naast een steengroeve voordat de laatste kilometers worden verplaatst, Afgewerkt door een laatste herhaling van de Paseo de las Canteras, Al in Jaca, eeuwig. Kort voor drie uur 's middags bereiken we ons doel, Vier en een half uur daarna, Hongerig en met je benen op het punt om jezelf in rebellie te verklaren. Ga voor het Canfrane!
